ΓΝΩΜΗ

"ΩΣ ΑΕΙ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ ΑΓΕΙ ΘΕΟΣ ΩΣ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ"
Όμηρος, Οδύσσεια
Όπως πάντοτε τον όμοιον οδηγεί ο Θεός ως τον όμοιον
(Απόδοση Νότα Κυμοθόη)


Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2022

Νότα Κυμοθόη "Το αττικό ημερολόγιο" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη 
"Το αττικό ημερολόγιο" Δοκίμιο

  Σε μια ιστορική αναδρομή γνώσης μαθαίνουμε πως οι αρχαίοι Έλληνες και οι αρχαίες Ελληνίδες προγονοί μας, είχαν 12 μήνες, όπως κι εμείς σήμερα. Είχε σημασία η αρχή κάθε μήνα την οποία ονόμαζαν Νουμηνία. Στην αρχαία Αθήνα τιμούσαν την Αρχή του Νέου Έτους την τελευταία ημέρα του απερχομένου. Τιμούσαν τον ΖΕΥ ΣΩΤΗΡΑ και την ΑΘΗΝΑ ΣΩΤΗΡΑ εξασφαλίζοντας την Εύνοια των θεών αυτών. Οι μήνες ήταν σεληνιακοί και είχαν 29-30 ημέρες, σχετιζόμενη η αρχή τους με τη Νέα Σελήνη. Οι γιορτές είχαν σχέση με τους αρχαίους Ολύμπιους Θεούς, τη δύναμη των ιερών τους και τις ασχολίες των ανθρώπων για την εξασφάλιση της σοδειάς τους. Έτσι το ημερολόγιο το χώρισαν σε ημέρες, σε δεκάδες και μήνες σύμφωνα με την τροπή του Ήλιου κι ο χρόνος ολοκληρώνεται με την πλήρη περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο. Δεν είχαν δηλαδή εβδομάδες, αλλά δεκάδες. Η πρώτη ημέρα ονομαζόταν Νουμηνία, αλλά και Άνοδος, από την άνοδο της λιτανείας των γυναικών στο Ιερό του Υψίστου Ζηνός, που ήταν στην Ιερή Πνύκα, εκεί, που συγκεντρωνόταν η Εκκλησία του Δήμου. Η κάθε ημέρα ξεκινούσε μετά τη δύση του ηλίου κι όχι όπως τώρα μετά τα μεσάνυχτα. Τον κάθε μήνα, τον είχαν αφιερώσει σε έναν ή δυο αρχαίους Ολύμπιους Θεούς. Και ο κάθε μήνας είχε τρεις δεκάδες. Την 1η δεκάδα που ονομαζόταν: 1η ισταμένου, αύξοντος ή αρχομένου μηνός, 2η ισταμένου κ.λ.π.. Την 2η δεκάδα που ονομαζόταν :1η μηνός μεσούντος, 2η κ.λ.π. και την 3η δεκάδα που ονομαζόταν: 1η φθίνοντος ή απιόντος μηνός, 2η φθίνοντος κ.λ.π.. Την τελευταία ημέρα του μήνα την έλεγαν και ένη.


Το Νέο Έτος, για τους αρχαίους κατοίκους της Αττικής Γης (Αθηναίους) άρχιζε την 1η Εκατομβαιώνος μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος στη γέννηση του ΖΗΝΟΣ και τον τιμούσαν με αρχαίους χορούς 100 πρωτόγεννοι, δηλαδή πρωτότοκοι άνδρες, έτοιμοι για μάχη χορεύοντας κρατώντας ασπίδα και σπαθί (διασώθηκε με τον Πυρρίχιο χορό). Τιμώντας ταυτόχρονα τις γεννήσεις των πρώτων ανθρώπων αποδίδοντας την τιμή στον Ζευ, για τη Δύναμή του και την γονιμότητά του. Ο ΖΕΥΣ είναι γονιμοποιός ουσία για τη γέννηση θεών κι ανθρώπων. Η τιμή οπού αποδίδεται στον Ζήνα από τους Κορύβαντες, Καβείρους,  Κουρήτες, τους Ιδαίους Δακτύλους και τους Τελχίνες, βεβηλώθηκε με την πάροδο των ετών , απ΄ όσους αφελείς κι αμόρφωτους "μισούν" τον ΖΕΥ, ονομάζοντας αυτούς δαίμονες, ενώ η αρχαία ονομασία είναι δαήμωνες δηλαδή αυτοί που έχουν γνώση, πείρα, εμπειρία, μύηση. Καμία σχέση δεν έχει με θυσία 100 βοδιών, που ήταν το ιερό ζώο του Ζηνός, όπως γράφουν κάποιοι, για την ονομασία του μηνός. Οι αρχαίοι Ιδαίοι Δάκτυλοι (Μύστες Ιερών ήταν) ήρθαν από την Κρήτη στην αρχαία Ήλιδα κι έκαναν αγώνα δρόμου για τη γέννηση του βρέφους της Ρέας, δηλαδή τιμούσαν τον Ζευ! Έχει σχέση αυτή η εποχή με την εποχή του σιδήρου και την καθιέρωση των Ιερών Μυστηρίων. Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ταυτίζονται με τους Κουρήτες στους οποίους εμπιστεύτηκε η Ρέα την φύλαξη κι ασφάλεια του βρέφους της Ζηνός. Στην αρχαία Ολυμπία υπήρχε ιδιαίτερος βωμός προς τιμήν τους. Σύμφωνα με κάποια αρχαία παράδοση οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήταν τρεις: Ο Κέλμις, ο Δαμναμενεύς και ο Άκμων κι ήταν και οι τρεις τους σπουδαίοι και παντοδύναμοι μάγοι που γνώριζαν τη γνώση της φωτιάς κι άσκησαν πρώτοι την τέχνη του Πολυμήτιου Ηφαίστου επεξεργαζόμενοι το σίδηρο και το χαλκό.
   Σύμπτωση λοιπόν, τυχαίο γεγονός ή κλοπή, καθώς γράφουν για 3 μάγους που πήγαν να προσκυνήσουν στο σπήλαιο τον μικρό Χριστό; Σύμπτωση κι αυτό, καθώς η γέννηση του Ζηνός έγινε στο Ιδαίον Άνδρο (σπήλαιο) της Κρήτης, αλλά και του Χριστού σε σπήλαιο της Βηθλεέμ;  Πόσο ομοιάζουν αυτές οι δυο αφηγήσεις!!! Και πως με τον καιρό τους ιερούς δαήμονες που τιμούσαν τη γέννηση του Ζηνός τους ονόμασαν δαίμονες; Βεβήλωση αλλά και άγνοια κι καταστροφολογία της αλήθειας.

 Ο ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ αποτελεί κλειδί γνώσης και ΥΨΊΣΤΗΣ σημασίας και τιμής για τον αιώνα βασιλείας της Μεγάλης Μητέρας Θεάς και Γέννησης από αυτήν του Ζηνός. 



       Η χρονολόγηση των ετών γινόταν με βάση τις Ολυμπιάδες. Δηλαδή τη διεξαγωγή Πανελληνίων αγώνων, προς τιμήν των αρχαίων Ολυμπίων Θεών κι ενότητάς τους για το Όμαιμον, Ομόγλωσσο, Ομότροπο κι Ομόθρησκο, που διοργάνωναν οι αρχαίοι Έλληνες, καθώς ζούσαν απλωμένοι και χωρισμένοι σε διάφορους γεωγραφικούς χώρους και τόπους, συγκροτώντας Ένα Ενιαίο Έθνος Δύναμης. Οι αγώνες αυτοί διεξάγονταν μετά το θερινό ηλιοστάσιο κάθε 4 έτη και η τετραετία ονομαζόταν Πενθετηρίς. Χρησίμευαν δε ως χρονική αναφορά γεγονότων, δηλαδή 1ης Πενθετηρίδος, 2ης, 3ης κ.λ.π. Στην αρχαία Ολυμπία (εικόνα) λένε πως τελέστηκαν πρώτη φορά το 776 π. Χ. τοποθετώντας τις βάσεις για έναν Πολιτισμό κοινής συμβίωσης ανθρώπων, προστατεύοντας τους πολίτες και τις πόλεις. Η διδασκαλία και οι γνώσεις που μετέδιδαν διευκόλυναν τη ζωή ώστε να υπάρχει πρόοδος κι ανάπτυξη με ομόνοια και καλές συνεργασίες.

Το αττικό ημερολόγιο καθιερώθηκε το 776 π.Χ. αλλά πήρε την τελική του μορφή το 430 π. Χ. από τον Μέτωνα. Ο Μέτων ήταν άριστος Γεωμέτρης, Αστρονόμος και Αρχιτέκτων. Προσδιορίζοντας τις ισημερίες και τα ηλιοστάσια τοποθέτησε στην αρχαία Αθήνα και στη θέση Ιερή Πνύκα το πρώτο ηλιοσκόπιο ή ηλιοτρόπιο, ακριβώς πίσω από το βήμα του αρχαίου βουλευτηρίου. Από τη θέση αυτή, στο θερινό ηλιοστάσιο, έβλεπαν τον ήλιο να προβάλλει από την κορυφή του Λυκαβηττού. Ενώ έξι μήνες μετά, στο χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος έβγαινε από την κορυφή του βουνού Υμηττός. Έτσι προσδιόρισε τις ημέρες και τους μήνες καθώς ο ιερός βράχος της Ακρόπολης ήταν σαν διχοτόμος σε αυτήν τη μετακίνηση του ήλιου στον αττικό ουρανό, που δημιουργούσε ένα τόξο 60°.  Ο σπουδαίος αυτός αρχαίος Έλληνας ενώ μας άφησε τόσες γνώσεις, τίποτα από τα έργα του δεν διασώθηκε. Χάθηκαν καταστράφηκαν, κλάπηκαν; Κανείς δεν ξέρει. Από αυτόν άντλησαν γνώσεις ο Κάλιππος, ο Ίππαρχος και άλλοι μεταγενέστεροι.

      Το αττικό ημερολόγιο περιλαμβάνει 12 μήνες και είναι ως εξής:
1. Εκατομβαιών: Απόλλων (15 Ιουλίου-15 Αυγούστου) 
2. Μεταγειτνιών: Απόλλων (15Αυγούστου-15Σεπτεμβρίου) 
3. Βοηδρομιών: Απόλλων (15 Σεπτεμβρίου-15 Οκτωβρίου)
4. Πυανεψιών: Απόλλων(15 Οκτωβρίου-15Νοεμβρίου)
5. Μαιμακτηριών: Ζευς (15 Νοεμβρίου-15Δεκεμβρίου) 
6. Ποσειδεών: Ποσειδών (15Δεκεμβρίου-15 Ιανουαρίου)
7. Γαμηλιών: Ζευς και Ήρα (15 Ιανουαρίου-15 Φεβρουαρίου)
8. Ανθεστηριών: Διόνυσος (15 Φεβρουαρίου-15 Μαρτίου) 
9. Ελαφηβολιών: Άρτεμις (15 Μαρτίου-15 Απριλίου)
10. Μουνιχιών: Άρτεμις (15 Απριλίου-15Μαϊου) 
11. Θαργηλιών: Άρτεμις και Απόλλων (15 Μαϊου-15 Ιουνίου) 
12. Σκιροφοριών: Αθηνά (15 Ιουνίου-15 Ιουλίου)

    Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός
writer Kymothoi Nota©Νότα Κυμοθόη
Copyright ®Νότα Κυμοθόη

 




Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021

Νότα Κυμοθόη "Τώρα Εώ και ερώ" International Poetry Marathon

Νότα Κυμοθόη "Τώρα Εώ και ερώ" International Poetry Marathon

"Τώρα Εώ και ερώ" Νότα Κυμοθόη Ποίηση

Μακάριοι όσοι μέθυσαν με τον Άσπιλο οίνο
γι΄ αυτούς η ροή της ζωής
Εμπιστεύομαι τα σταφύλια της παρθενίας μου
στα πατητήρια των μυημένων
Τ΄ αληθινά μου φωνήεντα δεν συνθλίβονται
Μακάριες οι ωραίες γυναίκες που τα προφέρουν
Μακάριοι κι όσοι δίκαιοι ακολουθούν
Δυνατοί νικούν και την αλήθεια αποκρυπτογραφούν
Σε χώρα ουράνια κι αιθέρια πορεύομαι
Πομπές από θρηνούσες Ταναγραίες γυναίκες περνούν
σε συρμό Μινωικό με τα χέρια υψωμένα στην κεφαλή τους
λέγοντας θάνατος δεν υπάρχει
Ακολουθούν γαλάζια πουλιά και λευκά περιστέρια
στο ράμφος τους κρατώντας το άστρο, τον τροχό,
την οχτώσχημη ασπίδα και το σταυρό
Της Βεργίνας ο ήλιος στο μέσον
σα μικρά φυλαχτά ή εξαπτέρυγα
και στων αγγέλων τις λευκές παλάμες τα εναποθέτουν.
Ωσαννά σημαίνουν οι σάλπιγγες: Θάνατος δεν υπάρχει
Τρέμουν τα νέφη απ΄ τον χρυσεγέρτη άνεμο της καμπάνας
Άξια, άξια. Χαίρε!
Νότα Κυμοθόη/Kymothoe Nota
(από το βιβλίο μου Ερώ, έκδοση Δεκέμβριος 1999, Ιωλκός)
Πνευματικά, συγγραφικά κι εκδοτικά δικαιώματα Νότα Κυμοθόη
Copyright ®Νότα Κυμοθόη

Το άνω μέρος από Ποίησή μου δημοσιευμένη στο βιβλίο μου παραπλεύρως, αναρτήθηκε στις 10/10/2020, στο προφιλ μου στο fb, όταν εν μέσω του εγκλεισμού με την πανδημία του covid-19, αναρτούσαμε Ποίησή μας μετά από Πρόσκληση που λάβαμε.
Σε αυτόν λοιπόν τον Διεθνή Μαραθώνιο Ποίησης, δεν έμαθα ποτέ έως τώρα, τι έγιναν οι αναρτήσεις μου αυτές.
Αναρτώ λοιπόν και πάλι, αφού η υπενθύμιση υπάρχει!
Έτσι απλά, για την ημέρα σαν σήμερα, πριν έναν χρόνο, γιατί σε αυτό το κάλεσμα με προθυμία, ανάρτησα Ποίησή μου, αλλά ΟΥΔΕΙΣ και ΟΥΔΕΜΙΑ από τις όσες διεξήγαγαν αυτόν τον Διεθνή Μαραθώνιο Ποίησης, μας ενημέρωσαν τι απέγιναν οι αναρτημένες ποιητικές μας δράσεις.
Διεθνής Μαραθώνιος Ποίησης.
Σήμερα είναι η 5η ημέρα για εμένα δημοσίευσης Ποίησης, για τον Διεθνή Μαραθώνιο Ποίησης, όπου εγώ πρέπει να δημοσιεύω 1 ποίημα κάθε ημέρα με τη φωτογραφία μου και να καλέσω με τη σειρά μου έναν ή περισσότερους Ποιητές για να συμμετάσχουν σε αυτήν την αλυσίδα Διεθνής Μαραθώνιος Ποίησης #PeetMeNotLeave, όπου τα ποιήματα θα μεταφραστούν στην αγγλική γλώσσα και μετά θα μπουν στο Ρωσικό Ημερολόγιο. (Almanac).

Today is my 5 day participating in this international poetry marathon, where are I have to post 1 poem every day with my photo and invited one or more poets to join the chain of poetry #PeetMeNotLeave, where миthe poems will be translated into English and enter in Russian almanac.

Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός
Ποιήτρια

Πνευματικά, συγγραφικά κι εκδοτικά δικαιώματα ©Νότα Κυμοθόη

Photography and poetry © Νότα Κυμοθόη
Copyright 
©Νότα Κυμοθόη


Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2021

Νότα Κυμοθόη "Κριστίν ντε Πιζάν"

Νότα Κυμοθόη "Κριστίν ντε Πιζάν"
   Σε κάθε εποχή υπάρχουν φωτεινές ψυχές και νόες για να δυναμώνει η κοινωνία των ανθρώπων. Στο μεσαίωνα η Κριστίν ντε Πιζάν (Christine de Pizan) κατόρθωσε να γίνει μια από τις πρώτες γυναίκες επαγγελματίες συγγραφείς στην Ευρώπη.
    Γεννήθηκε το 1365 στη Βενετία, αλλά ενηλικιώθηκε στο Παρίσι. Έζησε ανάμεσα σε σπουδαίους ανθρώπους της εποχής της, αλλά η ζωή την ανάγκασε να εργαστεί για να επιβιώσει. Χρησιμοποίησε όλες τις γνώσεις της και άρχισε να γράφει σπουδαία Ποιήματα αλλά και λογοτεχνικά κείμενα. Η γραφή της την καθιέρωσε στην Ευρώπη ως μια σημαντική συγγραφέα. Η φιλοσοφική της γραφή δεν μπορούσε να κατανοηθεί εύκολα στην εποχή της, αλλά τα έργα της είναι αριστουργήματα και την κατατάσσουν σε μια σπουδαία θέση στο χώρο της Λογοτεχνίας. Οι σχέσεις της με την αυλή των βασιλέων της εποχής της επεκτάθηκε και καθιερώθηκε ως μια σπουδαία γυναίκα συγγραφέας. Εκείνη την εποχή οπού οι λογοτέχνες συζητούσαν για όλα τα παρατράγουδα των ερωτικών συμβάντων στις βασιλικές αυλές, εκείνη πήρε ανοιχτή θέση, υπέρ των γυναικών. Είναι η γνωστή συζήτηση για το "Ειδύλλιο των Ρόδων" που εκείνη άνοιξε αυτήν τη συζήτηση. Οι συκοφαντικές συμπεριφορές κατά των γυναικών ως δήθεν ακόρεστων ερωτικά στις βασιλικές αυλές, απασχόλησαν όλους σχεδόν στον μεσαίωνα. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει, μήτε να πάρει θέση. Οι περισσότερες γυναίκες στην εποχή της ήταν αμόρφωτες και δεν τολμούσαν να εκφράσουν καμιά κριτική σκέψη. Είναι λοιπόν η πρώτη φωνή γυναίκας συγγραφέως, που μέσα από τη γραφή της υπεράσπισε το φύλο της, τη γυναίκα που τη θεωρούσαν αμαρτωλή και πόρνη. Καθιερώθηκε ως μια γυναίκα λόγιος που κατόρθωσε να επιβάλλει στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του μεσαίωνα το λογοτεχνικό της ανάστημα.
     Το σπουδαιότερο έργο της είναι "Η πόλη των Κυριών" ή The City of Ladies, οπού αναφέρει τον σπουδαίο ρόλο οπού έπαιξαν στην Μυθολογία αλλά και στην Ιστορία σημαντικές γυναίκες. Καταγράφει τις κοινωνικές διακρίσεις και τα αίτια εις βάρος των γυναικών που τις απομονώνουν από ζηλοφθονία και δίνει συμβουλές στις γυναίκες για το πως μπορούν ν΄ αυξήσουν και να βελτιώσουν τις κοινωνικές θέσεις τους. Υποστηρίζει πως οι γυναίκες πρέπει να μορφωθούν, να χρησιμοποιούν τα ταλέντα τους και τις ικανότητές τους για το δικό τους όφελος αλλά και για την κοινωνία. Η μόρφωση προσφέρει στις γυναίκες τη δυνατότητα ν΄ αποφεύγουν τη διαφθορά και η μόρφωσή τους να οξύνουν τη διάνοιά τους. 
    Η Κριστίν ντε Πιζάν ζούσε σε μια εποχή οπού οι γυναίκες δεν πήγαιναν στο σχολείο. Η μόρφωση και τα σχολεία ήταν μόνον για τους άνδρες. Έτσι λοιπόν στο βιβλίο της αυτό καταγράφει τη μεγάλη σημασία που έχει των γυναικών η μόρφωση, κι αποτελεί το σπουδαιότερο φεμινιστικό κείμενο. Υποστηρίζει τη δύναμη του γυναικείου μυαλού και της γυναικείας σκέψης καθώς το βιβλίο αποτελεί μια πηγή γνώσης.  Προσπαθεί ν΄ αποδείξει και να διαφωτίσει τους αρνητές για την μόρφωση και παιδεία των γυναικών, πως σκέπτονται λάθος. Ήρθε λοιπόν κόντρα με τους ρατσιστές του μεσαίωνα. Το βιβλίο της "Η πόλη των κυριών" δέχτηκε σφοδρή κριτική κι επίθεση απ΄ όσους αισθάνθηκαν πως απειλούνται από την ισότητα γυναικών κι ανδρών. Έφτασαν στο σημείο να την κατηγορήσουν πως είχε αντιγράψει από τον Βοκάκιο, αλλά γρήγορα αυτό διαψεύσθηκε.
 Γράφει η Κριστίν ντε Πιζάν:"Αν συνηθίζαμε να στέλνουμε τα νεαρά κορίτσια στο σχολείο και τους μαθαίναμε τα ίδια αντικείμενα που μαθαίνουμε στα αγόρια, θα μάθαιναν εξίσου καλά και θα κατανοούσαν τις τέχνες και τις επιστήμες. Ίσως μάλιστα να τις κατανοούσαν και καλύτερα... γιατί όπως το σώμα των γυναικών είναι πιο απαλό από εκείνο των αντρών, έτσι και η διάνοιά τους είναι πιο οξυμένη".
  Το   έργο της περιλαμβάνει τα εξής βιβλία:
L'Épistre au Dieu d'amours (Η επιστολή στον Θεό των ερώτων, 1399), L'Épistre de Othéa a Hector (Η επιστολή της Οθέας στον Έκτορα, 1399–1400), Dit de la Rose (Λόγος περί του Ρόδου, 1402), Cent Ballades d'Amant et de Dame, Virelyas, Rondeaux (Εκατό μπαλάντες του εραστή και της κυρίας, βιρελαί και ροντώ, 1402), Le Chemin de long estude (Ο δρόμος της μακράς σπουδής, 1403), Livre de la mutation de fortune (Βιβλίο της μεταβολής της τύχης, 1403), La Pastoure (Ποιμενικό, 1403), Le Livre des fais et bonners meurs du sage roy Charles V (Το βιβλίο των πράξεων και των χρηστών ηθών του σοφού βασιλιά Καρόλου Ε΄, 1404), Le Livre de la cité des dames (Το βιβλίο της πολιτείας των γυναικών, 1405), Le Livre des trois vertus (Το βιβλίο των τριών αρετών, 1405), L'Avision de Christine (1405), Livre du corps de policie (1407), Livre de paix (Βιβλίο της ειρήνης, 1413), Ditié de Jehanne d'Arc (Λόγος περί της Ζαν ντ' Αρκ, 1429). 
  Το βιβλίο της "Λόγος περί της Ζαν ντ΄ Άρκ", γράφτηκε σε ένα Μοναστήρι, όπου είχε αποσυρθεί κατά την διάρκεια του 100ετή πολέμου μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, όπου άφησε και την τελευταία της πνοή το 1430.
Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός,2021

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2021

Νότα Κυμοθόη "Το τσιριτρό του Ζ. Παπαντωνίου"

(Και πως να μη θυμηθώ το υπέροχο αυτό Ποίημα από το σχολικό Αναγνωστικό στο Δημοτικό Σχολείο, τέτοιες ημέρες! Το είχα μάθει απέξω, τσιμπολογώντας σαν σπουργίτι τα σταφύλια από τις υπέροχες κληματαριές του πατέρα μου)
Tσιριτρό
Σέ μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι.
Τσίρι - τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Έχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και χαρές.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Πώ πω πώ πω σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
την αφήκαν αδειανή.
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Και μεθύσαν κι ολημέρα
πάνε δώθε, πάνε πέρα,
τραγουδώντας στον αέρα:
Τσίρι -τίρι, τσιριτρό,
τσιριτρί, τσιριτρό!
Ζαχαρίας Παπαντωνίου Ποιητής (1877- 1940)

Κυριακή 15 Αυγούστου 2021

Νότα Κυμοθόη "Η ασυνέπεια μιας συνάντησης" Μυθιστοριογραφία

Νότα Κυμοθόη "Η ασυνέπεια μιας συνάντησης"
Μυθιστοριογραφία
      Στην Ελάτεια ο Ιούνιος είναι ζεστός μήνας. Οι μέρες σφύζουν από καύσωνα. Οι λόφοι ολόγυρα με τις ελιές και παραπίσω τα γυμνά βουνά τη σφίγγουν. Σαν μαντήλι μοιάζουν σε λαιμό γυναίκας που δυσκολεύεται ν΄ ανασάνει. Ο κάμπος αποπνέει μια δυνατή υγρασία, που δε βαστιέται με τίποτα. Ξεπετάγεται ορμητική από τα καλλιεργημένα χωράφια κι ανακατεύεται με μυρουδιές καλοκαιρινές. Όπως αυτή της καλαμιάς, που έμεινε ύστερα από το θέρισμα του σταριού. Μαζί μ' αυτή της πεπονίλας, που έρχεται από τα πρώιμα μποστάνια κι ανασαίνει αρωματικά μέσα στη νύχτα, σχεδόν χοροπηδά... (πατώντας πάνω στην εικόνα της εφημερίδας θα διαβάσετε τη συνέχεια). Κι όσοι είστε αναγνώστες του ΝΟΥΜΑ θ΄ απολαύσετε το πλούσιο περιεχόμενό του σε γνώση οπού εκπαιδεύει και προσφέρει τέρψη, σε κάθε απαιτητικό αναγνώστη.
     


    Το εκτενές απόσπασμα που έχει δημοσιεύσει η λογοτεχνική εφημερίδα ΝΟΥΜΑΣ, στο τεύχος Μάιος -Ιούνιος 172 είναι από το βιβλίο μου "Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ" έκδοση 2002 Χρήστος Ε. Δαρδανός, 
      
     Ευγνωμονώ το Γιάννη Νικολόπουλο, και όλους όσους εργάστηκαν γι΄ αυτό το τέυχος της λογοτεχνικής του εφημερίδας.

        Ευγνωμονώ και όλους τους αναγνώστες του βιβλίου μου Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ για τις υπέροχες κριτικές τους και τα καλά τους λόγια.
Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός, Ποιήτρια

Τρίτη 29 Ιουνίου 2021

Νότα Κυμοθόη "Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ 2021" Παγκοσμίου Ποιητικού Διαγωνισμού

Νότα Κυμοθόη "Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ 2021"
Παγκοσμίου Ποιητικού Διαγωνισμού

Το Α΄  ΒΡΑΒΕΙΟ στον Ι΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό  2021 της  ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ με θέμα: Ελλάδας προσκλητήριο 1821 - 2021... κοιτίδα του πνεύματος, του πολιτισμού και της ειρήνης‘‘, απέσπασε η Λογοτέχνης και Εικαστικός Νότα Κυμοθόη με την Ποίησή της "Ελλάδα αγάπη μου". 


     Η κριτική επιτροπή ήταν: 
     Σωκράτης Δεληβογιατζής Καθηγητής Φιλοσοφίας του ΑΠΘ, Ζήτα Καλογιάννη συγγραφέας- ποιήτρια, Νέλλη Λαγάκου συγγραφέας -ποιήτρια, Δημήτρης Μπουκόνης πρόεδρος της Αμφικτυονίας Ελληνισμού-ποιητής-ζωγράφος, Αντώνης Μπουσμπούκης Καθηγητής Γλωσσολογίας του ΑΠΘ, Ανέστης Μωυσιάδης ποιητής -ιατρός, Αθανάσιος Τρίψας συγγραφέας -ποιητής, Antre Moriac συγγραφέας-ποιητής, Antonio Rontieri συγγραφέας-ποιητής.





    Η Ποίηση της Νότας Κυμοθόη περιλαμβάνεται στην ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Ι΄ Παγκοσμίου Ποιητικού Διαγωνισμού -2021 που εκδόθηκε από την ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ












Νότα Κυμοθόη Ποίηση

Α΄ Βραβείο Ι΄ Παγκόσμιου Ποιητικού Διαγωνισμού 2021 ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ με ΘΕΜΑ: "Ελλάδας προσκλητήριο 1821-2021"

Διαβάστε την βραβευμένη Ποίηση:

ΚΥΜΟΘΟΗ ΝΟΤΑ

Ελλάδα αγάπη μου

Μιλούσα σε όλους για εσένα και μιλάω, Ελλάδα μου!

Για τον γαλάζιο σου ουρανό και το λευκό σου φόρεμα

για όλο το ουράνιο Φως σου, οπού απλώθηκε στη Γη,

για εσένα οπού σε ύμνησαν Ποιητές και  υμνωδοί.

Του Παρθενώνα η λαμπρή εικόνα σε όλων τη ματιά

σηματοδοτεί μια χώρα ολόφωτη πηγή

οπού σε σμίλεψα στη μνήμη μου και σ΄ έχω στην καρδιά.

Σε κράτησα ιερή με των χεριών μου την αφή,

με της ψυχής μου τη δύναμη φρόντισα να μη πονάς

με του νου τη σκέψη, μιλούσα και μιλάω για εσένα, αθάνατη!

Ελλάδα, Πατρίδα μου αγαπημένη, θα σε λέω "αγάπη μου"!

Κι ας είσαι μπερδεμένη στων χρόνων την πορεία

από ιδέες οπού ίσκιωσαν των προγόνων μου την αίγλη.

Πέταξα από την ύπαρξη όλης της λάσπης τα σκοτάδια

στου Άδη τα βαθιά πηγάδια τα έστειλα να λυτρωθούν εκεί

για να φυτρώνει στο εύφορό σου χώμα πάντα η μυρτιά

κι η Δάφνη του Απόλλωνα με την πράσινη θωριά.

Τα περιστέρια να πετούν και μαζί μου να βηματίζουν

στου ήλιου τις φωτεινές αχτίδες και στη συννεφιά.

Μιλούσα για εσένα και σε όλους πάντα ομιλώ

για τις ουράνιες Μούσες στου Ελικώνα τις πλαγιές

κι εκείνες όλες του Παρνασσού τις Λ ιερές κορφές

οπού κρατούν στη μνήμη τους μυστικά πολλά

κι όλους τους αρχαίους της Πυθίας τους χρησμούς!

Ω! Χώρα του Φωτός, της θάλασσας και της βροντής

οπού του Δία κεραυνούς χωρείς στου χώματος την ώχρα

ως ευλογία ιερή για των ιστορικών χρόνων τα αγγεία,

για τον πηλό οπού επλάστηκε του ανθρώπου η αξία!

Τι κι αν τις Νίκες σου φυγάδευσαν και τις δόξες

και σε Μουσείων προθήκες φυλάκισαν και κρατούν;

Ακούω φτερά ολόγυρα οπού έρχονται και πετούν

και του Ορφέα Ύμνους κελαηδούν πουλιά παντού

ως κι αυτές οι γοργόνες  στ΄ αμέτρητα νησιά σου

κάτω απ΄ των άστρων το φως στης νυχτιάς την ερημιά

λούζονται στ΄ αφρογάλανα και πεντακάθαρα νερά

καθώς αστράφτουν ολόλευκες οι οικίες του λαού σου

τα βράδια οπού ξαποσταίνουν τα παιδιά σου.

Σκοτάδι δεν έχει ο ουρανός σου κι ας λείπει η σελήνη

αστροφεγγιά απλόχερη απλώνεται στην πλάση

από ένα χέρι αόρατο, χώρα θεών κι ανθρώπων σε κρατά!

Πατρίδα πέτρινων βουνών με σχήματα σε βράχια

από αιώνων Γλύπτες ημίθεους αφήνοντας σημάδια

ποδιών οπού περπάτησαν Τιτάνες και Νεράιδες

ομιλώ για εσένα, οπού βρεθώ, στις χώρες που δουλεύω

και δε με θλίβει η ξενιτιά, μόνον η νοσταλγία

των ολόλευκων κιόνων η αρχαία ελληνική γραμμή

που τσακισμένες βρίσκονται σκόρπιες σε όλη τη Γη.

Τ΄ αγάλματά σου τα λευκά κλείνουν όλο το Φως σου

κι ας έχουν σμιλευτεί σε μάρμαρο σκληρό

οι ανθρώπινες μορφές των αρχαίων Θεών σου.

Κι αν τσακισμένες στέκουν εδώ κι εκεί στη σιωπή

ομιλούν στο βλέμμα όλων οπού κοιτούν

αλήθειες λένε για τη δόξα σου και τον πολιτισμό σου

σε όλους της υφηλίου τους ανθρώπους!

Κι αν το Φως σου κατηγορούν ειδωλολατρικό

στα γέλια ξεκαρδίζεται πάντα η Πανσέληνος

όπου τις ολόφωτες νύχτες λαμπυρίζουν όλα γλυκά

και τα Γλυπτά της Ελλάδας εκ των έσω φωσφορίζουν

λες κι είναι ζωντανές ψυχές γυρεύουν την Πατρίδα.

Ελλάδα, χώρα των Θεών, που ύμνησε η πλάση,

καμμιά παλιά σου λάμψη δεν λησμόνησε ο κόσμος,

οπού γνωρίζει να υμνεί τη δύναμη οπού έχεις,

αυτήν οπού στο DNA κάθε Έλληνα εσύ κατέχεις!

Γιατί δεν είναι ρατσισμός, ο αληθινός σου εαυτός,

αλλά πανανθρώπινος Πολιτισμός λαμπρός!

Ο Ήλιος, ο αρχαίος Θεός με την χρυσόμαλλη Ιώ

έρχεται και σε λούζει και με φως καθάριο, θεϊκό

τα σκοτάδια όλα, οπού άπλωσαν, αμέσως διαλύει.

Ο Απόλλων με τη λύρα του και τις χρυσές του ακτίνες

απ΄ όλων των Γαλαξιών το Φως έφερε εδώ τη λάμψη

ευλογημένος υιός του Δία και της Αρτέμιδος αδερφός,

άπλωσε την αίγλη του όλη στης Ποίησης τη φαντασία,

με των αδερφών του Μουσών τις χάρες όλες για Ποιητές

σκόρπισε ήχους ρυθμικούς, για των λαών τ΄ακούσματα

και με χορούς ολόγυρα σε βωμούς υμνούσανε την Πλάση!

Ω! Της αρχαίας Ελλάδας, αθάνατη δόξα λαμπερή

κλεισμένη μέσα σε λαών Μουσεία κι αρχαίες περγαμηνές

από αρχαίες ελληνικές πόλεις που βάρβαροι τσακίσαν

κανείς αληθινός Θεός δεν μισεί την ενέργειά σου την ιερή!

Μόνον αμόρφωτοι θνητοί, οπού έχουν άγνοια γι΄αυτή.

Η Δύναμη, όπου ώθηση, έδωσε στων παιδιών σου το νου

να στρώσουν θεμέλια Πολιτισμού σε όλη τη Γη

αληθινή ήταν και είναι κι αιώνια παραμένει Ιερή

και θα ΄ρθει, ναι θα ΄ρθει ημέρα, οπού οι αρχαίοι Θεοί

στο χώμα, στη θάλασσα, στον αέρα και στο Φως

πάλι θα φανούν, ως άνθρωποι θνητοί, αλλ΄ ισχυροί

με αθάνατη και γενναία ψυχής ορμή,

την όλη σου αλήθεια, του αρχαίου ελληνικού Πνεύματος

οπού διδάσκαν όλοι οι αρχαίοι σου φιλόσοφοι και σοφοί,

ως σπόρους λόγου, θα φυτέψουν στων ανθρώπων τις ψυχές,

για να γεμίσουν οι καρδιές, ελπίδα στο μέλλον με χαρές!

Δεν είναι σκοτάδια η ζωή, παρά με φως έχει ζυμωθεί

κι αυτό είναι Πυρ αρχαίο ελληνικό, στου Προμηθέα τη ματιά

οπού έβλεπε από ψηλά του Ήφαιστου τις σπίθες στο καμίνι,

μέσα στους σκοτεινούς πυρήνες στης Γαίας την αγκαλιά,

που εργαζότανε σκληρά, να φέρει και να δώσει γνώση

στους Έλληνες και στις Ελληνίδες, για όλα τους τα παιδιά!

Ελλάδα μου, γράφω κι ομιλώ για εσένα, γιατί είσαι αίμα μου!

Κορμί είμαι από τις σάρκες σου, προγόνων μου οπού έλιωσαν

δουλεύοντας στη γη σου, να θρέψουν τα παιδιά σου.

Γιαγιάδες μου, οπού κέντησαν και ύφαναν σε αργαλειούς

με της Θεάς Αθηνάς τις οδηγίες, αθάνατα έργα τέχνης,

τραγούδι και χαράς γιορτή σε γάμων το γιορτάσι.

Μιας Πηνελόπης είμαι δάκρυ καρτερικό και πικρό

οπού περίμενε τον Οδυσσέα της πιστή με υπομονή,

στων ματιών της τον ορίζοντα να φανεί,

καθώς πλανεμένος έμενε μακριά της χρόνια

σε πέλαγα και δώματα, οπού τον κρατούσε η Καλυψώ

με θέλγητρα ερωτικά δαμάζοντας την ανδρική του όψη.

Και τι να πω, καθώς στους δρόμους συναντώ

γυναίκες μαυροφόρες, σκυφτές, οπού διαβαίνουν σιωπηλές;

Μην είναι οι Πηνελόπες σου όλες αυτές,

οπού ακόμα καρτερούν κι αυτές κάποιον Οδυσσέα;

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, Ελλάδα μου, μικρή κι αθάνατη πατρίδα

καθώς το άσπρο μάρμαρο των ένδοξων γλυπτών σου

αυτό, οπού ως πρώτη ύλη έγινε αγάλματα των ένδοξων Θεών σου

και των ιωνικών, δωρικών και κορινθιακών λαμπρών ναών σου,

να λάμπει μόνον ως σταυρός λευκός, σε μνήματα κι εκκλησάκια.

Νεκρούς τώρα σφραγίζει το μάρμαρο το λευκό σου με σταυρούς.

Για να θρηνεί η πλάση όλη τη δόξα σου, οπού μίσησαν και μισούν

και την αφάνειά σου θέλουν κι εσένα να σε σβήσουν,

κι απ΄ τους αρχαίους σου θεούς σ΄ αρπάξανε με τελετές

σε άλλους θεούς στη Γη σου υπόδουλό τους σε κρατούν

πατρίδα μου Ελλάδα, με τρόμο και φόβο σε κυβερνούν.

Πατρίδα του Λεωνίδα, του Θησέα και του Ηρακλή

του Μέγ΄ Αλέξανδρου, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα,

του Επίκουρου και του σοφού Μιλήσιου Θαλή,

του Πυθαγόρα, του Θουκυδίδη, Πιττακού Μυτιληναίου,

του Δημόκριτου οπού δάμασε γαλαξιών το φέγγος,

κι άλλων αμέτρητων χιλιάδων αρχαίων σοφών Δασκάλων.

Του Αρχιμήδη, Ιπποκράτη, Πλούταρχου και Σαπφούς

την ιερή σου λύρα οπού βρίσκεται στα χέρια του Ορφέα,

και θεραπεύει με τη μουσική του το θάνατο κάθε στιγμή.

Την ψυχή σου Έλληνα κι Ελληνίδα άδραξε με ορμή,

απ΄των βέβηλων τα χέρια πάρε το Πνεύμα σου αυτοστιγμεί.

Τη λάσπη από τα μάτια σου καθάρισε καλά και δες

και του νοός σου τα σκοτάδια διώξε μακριά και βρες

την ορμη του Μαραθωνοδρόμου και μη φοβηθείς.

Του Φοίβου Απόλλωνα το Φως να σε φωτίζει

και στης αρχαίας Κασταλίας την ιερή πηγή

θυμήσου όλη την αίγλη οπού είχε η ελληνική φυλή

κι άδραξε από της Φύσης τα ιερά κι αγνά νερά,

της Γαίας όλη τη δύναμη την εξαγνιστική

και όπου βρεις, γάργαρο νερό πηγής καθαρής στη Γη

το σώμα σου καθάρισε και στον Ουράνιο Ήλιο ευθύς,

τον Θεό του Παντός των Όλων Δυνάμεων ως καθαρθείς,

διδάξου της γνώσης όλης το καθάριο Φως καλά,

από την Πρώτη Αρχή του Πρώτου Αιτίου παντοτινά

αυτό, οπού σου έκρυψαν με δόλο οι πονηροί,

και σκλάβο σου σε κρατούν στην ιερή σου Γη!

Ελλάδα μου, αγάπη μου, είσαι ψυχών ουράνιος Θεός.

Ιδέας Φως για όσους σε λατρεύουν κι είναι εκτός

και πληγωμένη είσαι με μαχαιριές πολλές-πολλές

απ΄ όσους σε ποδοπατούν και ζουν αχάριστα εντός!

Τ' αρχαία αγάλματά σου σε λαών Μουσεία ομιλούν

για όλη σου τη δόξα και δικαίωση αιώνες καρτερούν.

Κι αν σε απαξίωσαν στους καιρούς πνευματικοί εχθροί

το φως σου λάμπει και γι΄αυτό, όλοι μιλάνε οι λαοί.

Ελλάδα, Πατρίδα μου, αγάπη μου αιώνια και μοναδική!

Των αμέτρητων ηρώων, αιματοβαμμένη και ιερή μου Γη.

Δάφνινα στεφάνια σε μνημεία εναποθέτουν οι θνητοί.

Για γνωστούς κι αμέτρητους άγνωστους νεκρούς

για του Θεού την πίστη την αγία και για την Ελευθερία

πολέμησαν ηρωικά και νίκησαν ισχυρούς εχθρούς.

Τον τρομερό τον τύραννο έδιωξαν από τα χώματά σου

για να μπορούνε σήμερα να ζουν ελεύθερα τα παιδιά σου.

Του Ρήγα Βελεστινλή αδικαίωτη, πλανιέται ακόμα η ψυχή

γιατί το Έθνος, ως γνήσιο ελληνικό δεν έχει εδραιωθεί!

Για την Ελευθερία ξεσηκώθηκαν το 1821! Αμέτρητοι είν΄ οι νεκροί,

άνδρες, γυναίκες και μικρά παιδιά ήρωες αληθινοί,

με ανδρεία και γενναιότητα ρίχτηκαν στις μάχες με ορμή

την τυραννία της σκλαβιάς έδιωξαν από την πατρίδα την ιερή.

Ενός λεπτού σιγή ας αφιερώνουμε κάθε πρωινό για την Τιμή

για όλων των ηρώων την αθάνατη κι ελληνική ψυχή

οπού θάνατο δε λογάριασε κι έδωσε όλη την πνοή.

Θυσιάστηκαν τα κορμιά τους η Γη μας να ελευθερωθεί!

Αιωνία να είναι η μνήμη, αθάνατοι Έλληνες κι Ελληνίδες νεκροί!

Αιωνία η μνήμη να είναι φιλέλληνες οπού δώσατε μάχη αληθινή

να ελευθερωθεί από την τυραννία η Πατρίδα μας η ιερή!

Ευχαριστώ για όλη τη μεγάλη αυτήν και ιστορική στιγμή

οπού της ψυχούλας σας η ενέργεια λάμπει στην ελληνική μας Γη!

Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός, Ποιήτρια

( Η Ποίηση αυτή είναι Δημοσιευμένη στην ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 2021 στις σελίδες 121- 122- 123- 124- 125.) 


Κυριακή 21 Μαρτίου 2021

Νότα Κυμοθόη "Ο βράχος και το κύμα" του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη


Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879) ανήκει στους εθνικούς Ποιητές της Ελλάδας. Το Ποίημά του "Ο βράχος και το κύμα" μου είχαν αναθέσει ν΄ απαγγείλω στο σχολείο ως μαθήτρια. Συγκλονίστηκα από την επική του δύναμη κι αργότερα εμπνευσμένη δημιούργησα εικαστικά έργα ζωγραφικής. Ευγνωμονώ την σπουδαία ενέργειά της ψυχής και του πνεύματός του.

Ο βράχος και το κύμα

«Μέριασε βράχε νὰ διαβῶ!» τὸ κύμα ἀνδρειωμένο
λέγει στὴν πέτρα τοῦ γυαλοῦ θολό, μελανιασμένο.
Μέριασε, μὲς στὰ στήθη μου, ποὖσαν νεκρὰ καὶ κρύα,
μαῦρος βοριὰς ἐφώλιασε καὶ μαύρη τρικυμία.


Ἀφροὺς δὲν ἔχω γι᾿ ἄρματα, κούφια βοὴ γι᾿ ἀντάρα,

ἔχω ποτάμι αἵματα, μὲ θέριεψε ἡ κατάρα

τοῦ κόσμου, ποὺ βαρέθηκε, τοῦ κόσμου, πού ῾πε τώρα,
βράχε, θὰ πέσης, ἔφτασεν ἡ φοβερή σου ἡ ὥρα!

Ὅταν ἐρχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο
καὶ σὄγλυφα καὶ σὄπλενα τὰ πόδια δουλωμένο,
περήφανα μ᾿ ἐκύτταζες καὶ φώναζες τοῦ κόσμου
νὰ δεῖ τὴν καταφρόνεση, ποὺ πάθαινε ὁ ἀφρός μου.

Κι ἀντὶς ἐγὼ κρυφὰ κρυφά, ἐκεῖ ποὺ σ᾿ ἐφιλοῦσα
μέρα καὶ νύχτα σ᾿ ἔσκαφτα, τὴ σάρκα σου ἐδαγκοῦσα
καὶ τὴν πληγὴ ποὺ σ᾿ ἄνοιγα, τὸ λάκκο πού ῾θε κάμω
μὲ φύκη τὸν ἐπλάκωνα, τὸν ἔκρυβα στὴν ἄμμο.

Σκύψε νὰ ἰδῆς τὴ ρίζα σου στῆς θάλασσας τὰ βύθη,
τὰ θέμελά σου τά ῾φαγα, σ᾿ ἔκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ! Τοῦ δούλου τὸ ποδάρι
θὰ σὲ πατήσῃ στὸ λαιμό... Ἐξύπνησα λιοντάρι!»

Ὁ βράχος ἐκοιμότουνε. Στην καταχνιὰ κρυμμένος,
ἀναίσθητος σοῦ φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Τοῦ φώτιζαν τὸ μέτωπο, σχισμένο ἀπὸ ρυτίδες,
τοῦ φεγγαριοῦ, ποὖταν χλωμό, μισόσβηστες ἀχτίδες.
Ὁλόγυρά του ὀνείρατα, κατάρες ἀνεμίζουν
καὶ στὸν ἀνεμοστρόβιλο φαντάσματα ἀρμενίζουν,
καθὼς ἀνεμοδέρνουνε καὶ φτεροθορυβοῦνε
τὴ δυσωδία τοῦ νεκροῦ τὰ ὄρνια ἂν μυριστοῦνε.

Τὸ μούγκρισμα τοῦ κύματος, τὴν ἄσπλαγχνη φοβέρα,
χίλιες φορὲς τὴν ἄκουσεν ὁ βράχος στὸν ἀθέρα
ν᾿ ἀντιβοᾶ τρομαχτικὰ χωρὶς κὰν νὰ ξυπνήσει,
καὶ σήμερα ἀνατρίχιασε, λὲς θὰ λιγοψυχήσει.
«Κῦμα, τὶ θέλεις ἀπὸ μὲ καὶ τὶ μὲ φοβερίζεις;
Ποιὸς εἶσαι σὺ κι ἐτόλμησες, ἀντὶ νὰ μὲ δροσίζεις,
ἀντὶ μὲ τὸ τραγούδι σου τὸν ὕπνο μου νὰ εὐφραίνεις,
καὶ μὲ τὰ κρύα σου νερὰ τὴ φτέρνα μου νὰ πλένεις,
ἐμπρός μου στέκεις φοβερό, μ᾿ ἀφροὺς στεφανωμένο;
Ὅποιος κι ἂν εἶσαι μάθε το, εὔκολα δὲν πεθαίνω!»

«Βράχε, μὲ λένε Ἐκδίκηση. Μ᾿ ἐπότισεν ὁ χρόνος
χολὴ καὶ καταφρόνεση. Μ᾿ ἀνάθρεψεν ὁ πόνος.
Ἤμουνα δάκρυ μιὰ φορὰ καὶ τώρα κοίταξέ με,
ἔγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ με.
Ἐδῶ μέσα στὰ σπλάγχνα μου, βλέπεις, δὲν ἔχω φύκη,
σέρνω ἕνα σύγνεφο ψυχές, ἐρμιὰ καὶ καταδίκη,
ξύπνησε τώρα, σὲ ζητοῦν τοῦ ἄδη μου τ᾿ ἀχνάρια...
Μ᾿ ἔκαμες ξυλοκρέβατο... Μὲ φόρτωσες κουφάρια...
Σὲ ξένους μ᾿ ἔριξες γιαλούς... Τὸ ψυχομάχημά μου
τὸ περιγέλασαν πολλοὶ καὶ τὰ πατήματά μου
τὰ φαρμακέψανε κρυφὰ μὲ τὴν ἐλεημοσύνη.
Μέριασε βράχε, νὰ διαβῶ, ἐπέρασε ἡ γαλήνη,
καταποτήρας εἶμαι ἐγώ, ὁ ἄσπονδος ἐχθρός σου,
γίγαντας στέκω ἐμπρός σου!»

Ὁ βράχος ἐβουβάθηκε. Τὸ κῦμα στὴν ὁρμή του
ἐκαταπόντησε μεμιᾶς τὸ κούφιο τὸ κορμί του.
Χάνεται μὲς τὴν ἄβυσσο, τρίβεται, σβήεται, λιώνει
σὰ νἆταν ἀπὸ χιόνι.
Ἐπάνωθέ του ἐβόγγιζε γιὰ λίγο ἀγριεμένη
ἡ θάλασσα κι ἐκλείστηκε. Τώρα δὲν ἀπομένει
στὸν τόπο ποὖταν τὸ στοιχειό, κανεὶς παρὰ τὸ κῦμα,
ποὺ παίζει γαλανόλευκο ἐπάνω ἀπὸ τὸ μνῆμα.

(εικόνα του Α. Βαλαωρίτη από το ιντερνέτ)

Νότα Κυμοθόη "Ο βράχος και το κύμα" Ζωγραφική

Εικαστικό Έργο Ζωγραφικής μου, το 1991, ελαιογραφία σε καμβά 0,60Χ0,80, εμπνευσμένο από την άνω Ποίηση του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (ανήκει σε συλλέκτη). Ευχαριστώ κι ευγνωμονώ, για την αγάπη κι εκτίμηση της ζωγραφικής μου απόδοσης.