http://todentrotiszois.blogspot.com

http://todentrotiszois.blogspot.com
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ, ΑΝΗΚΕΙ

ΓΝΩΜΗ

"ΩΣ ΑΕΙ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ ΑΓΕΙ ΘΕΟΣ ΩΣ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ"
Όμηρος, Οδύσσεια

Όπως πάντοτε τον όμοιον οδηγεί ο Θεός ως τον όμοιον
(Απόδοση Νότα Κυμοθόη)


Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Κάποια μέρα, πιθανόν...Οι άνθρωποι μελετώντας Ελύτη, Από τη Νότα Κυμοθόη με αφορμή τον Ο.Ελύτη 2011


                                                     Κάποια μέρα, πιθανόν...
                                                                    by N.Kimothoi (c)
                                                                      Οι άνθρωποι
                                                                   μελετώντας Ελύτη
                                                                       1. from internet
                                                                  
                                                                                2.


"Kάποια μέρα, πιθανόν..."
Οι άνθρωποι μελετώντας Ελύτη
Από τη Νότα Κυμοθόη 2011
(με αφορμή τα 10 χρόνια από το θάνατό του)


Στην ιερή μνήμη του αγαπημένου μου Ποιητή


Κάποια μέρα, πιθανόν, οι ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι,
καταμετρώντας τη διαδοχή φωνηέντων και συμφώνων
σ΄ όλους τους ενδεχόμενους συνδυασμούς,
να "καρφώσουν" κάπου 
τον μαγικόν εκείνο συνδειασμό που το αίσθημα
του ποιητή συνέβαλε ακαριαία.
Θα 'τανε όμως, ας τ' ομολογήσουμε,
κι από λίγο δολοφονία...
Δεν αφαιρεί κανείς τους πέπλους της Θεάς ατιμωρητί.
Ούτε και θα καταφέρει τίποτε
τουναντίον, θα γελοιοποιηθεί
όποιος δοκιμάσει τον αντίθετο δρόμο
και στηριχθεί στο συμβολισμό των εικόνων.


Θυμάμαι πόσο εξοργίστηκε κάποτε ο Andre Breton
όταν ένας ανόητος ανθολόγος έκρινε σκόπιμο
να παραθέσει, στο τέλος των ποιημάτων
που είχε σταχυολογήσει, μερικά επεξηγηματικά σχόλια:
επαύριον χρυσαλλίδας με ένδυμα χορού, ίσον "πεταλούδα",
μαστός κρυστάλλινος, 'ισον "καράφα"...
"Όχι, Κύριε" φώναζε. "Δεν ίσον τίποτε! Κείνο που 'χε
να μας πει ο ποιητής μας το είπε, να είσαστε βέβαιος".
Και, προσθέτω εγώ, μας το είπε παρά ένα χιλιοστό
από την τρέχουσα λογική.
Τόση είναι στ' αλήθεια η ελάχιστη απόσταση
που δυσκολευόμαστε να διατρέξουμε.


Όταν όμως ο αναγνώστης αδυνατεί
και ο ποιητής επιφυλλάσσεται, τι γίνεται;
Το διδακτικό προσωπικό των λυκείων
και των πανεπιστημίων είναι σε θέση
να μας πληροφορήσει με πάσαν ακρίβεια
 ποιές και πόσες παραλλαγές 
από κάθε στίχο του Σολωμού υπάρχουν,
όπως επίσης-και ακόμη καλύτερα-
τι ήτανε η Σχολή του Αμμωνίου Σακκά.
Να μας πει όμως 
για ποιο λόγο συνιστά ποίηση της αυγής
το δροσάτο ύστερο αστέρι και,
από το άλλο άκρο...
Πρωθυπουργοί συναλλάσσονται 
με προσωπιδοφόρους, ποικίλες ομάδες
καταλαμβάνουν αεροπλάνα 
και συλλαμβάνουν ομήρους, ενώ...
Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε παιδεία
όπως στην εποχή του Τσέγκις Χαν
και δεν ερωτεύονται ούτε κατ' ιδέαν...
Το μυστικό στη ζωή αυτή, φαίνεται,
δεν είναι αν είσαι δούλος ή όχι, καθόλου.
Είναι να οδηγείσαι με συνέπεια
σε κάποιο "άρα" και να 'χεις έτοιμη απάντηση.
Πολύ ωραία. 
Μπροστά όμως σε μια φράση ποιητική,
για ποιο λόγο αυτό το "άρα" στομώνει;


Το μυαλό μας κάνει μαιάνδρους απίθανους
προκειμένου στο μέλλον
να σταδιοδρομήσει στα εργαστήρια,
στους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους
οπουδήποτε οσφραίνεται όφελος χειροπιαστό.
Προκειμένου όμως να καταλήξει
σε μια συνειδητοποίηση του είναι
παραμένει στην πρώτη του Δημοτικού.
Γιατί;
Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει...
άρα; Μηδέν ο μαθητής.
Ο ήλιος κυκλοδίωκτος, ως αράχνη, μ' εδίπλωνε.
άρα; Κενό...
Ο ποιητής διαχειρίζεται τα περιουσιακά του στοιχεία
κατά τρόπο λευκό, μη προσοδοφόρο, ανεπίκαιρο,
αλλά και για τούτο απρόβλητον.
Δεν υπονομεύει κανείς τη συζυγία "σκυλόδοντα-καλοκαίρι",
μια που κανένα όφελος, κανέναν τόκο διδαχής ηθικής
δεν έχει να προσδοκά.
Τώρα, εάν πίσω από το πλέγμα 
μιας τέτοιου είδους αφιλοκέρδειας 
διαγράφεται ίσα ίσα μια νέα ηθική που, αυτή, 
ξέρει να προσαρτά όλα όσα η παλαιή απωθούσε 
στη λεγόμενη Χώρα του Κακού, 
μια χώρα φανταστική μάλλον, ή που, εάν υπάρχει, 
γι' αυτήν βεβαιότατα δεν ευθύνεται 
"ο ηνιοχεύων την των κινουμένων πνοήν",
είναι άλλο ζήτημα...


Και αγνάντεψα δαφνόδεντρο
σε μια κορφήν
όπου κυκλώπειοι βράχοι
ακόμα εκράταγαν ορτοί
φράζοντας κύματα απ' αστάχυ.


                                                                 3. by N.Kimothoi


Αλ' ήλιος, αλλ' αόρατος αιθέρας κοσμοφόρος
κρίνους ο λίθος έβγαινε, χρυσό στεφαν' ο ήλιος!..


Σημείωση:
(Ν.Κυμοθόη:Σκέψεις και συλλογισμοί με τη γραφή του Ο.Ελύτη, Αθήνα 2/3/2009)
Παρουσίαση