ΑΘΗΝΑ

ΑΘΗΝΑ
Άδεια Creative Commons
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα .Nota Kimothoi:ΑΓΑΠΑΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓΑΠΗ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ

ΓΝΩΜΗ

"ΩΣ ΑΕΙ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ ΑΓΕΙ ΘΕΟΣ ΩΣ ΤΟΝ ΟΜΟΙΟΝ"
Όμηρος,Οδύσσεια

Όπως πάντοτε τον όμοιον οδηγεί ο Θεός ως τον όμοιον
(Απόδοση Ν. Κυμοθόη)


Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

ΠΟΙΗΣΗ: Γράφει η Νότα Κυμοθόη στον ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ


ΠΟΙΗΣΗ
Γράφει η Νότα Κυμοθόη 
Στον ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ

Είχα τη χαρά να περπατήσω εκεί οπού περπατούσε ο Ρ.Ταγκόρ το 1994 και να μελετήσω γι΄αυτόν στο σπίτι οπού έμενε και τώρα αποτελεί έναν σπουδαίο χώρο μελέτης και σπουδής για όσους αγαπούν τη γνώση στην μακρινή χώρα Ινδία, εκεί οπού έζησε και μεγαλούργησε...ταπεινός μέσα στη μεγαλοσύνη του. Η Ποίησή του με νανούρισε νύχτες πολλές, οπού ήμουν έφηβη και προβληματισμένη μακριά από το σπίτι μου...
( από το βιβλίο "Σκόρπια Πουλιά" του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ)


Μέσα από τη θλίψη όλων των πραγμάτων
ακούω το σιγαλό τραγούδι της αιώνιας μητέρας
*
Εσύ είσαι η μεγάλη σταλαγματιά της δροσιάς κάτω από το φύλλο του λωτού
Εγώ είμαι η πιο μικρή στο απάνω μέρος του φύλλου
*
Ο καλλιτέχνης είναι ο εραστής της ζωής
γιαυτό είναι ο σκλάβος της, μαζί και ο αφέντης της
*
Τούτη η λαχτάρα είναι για κάτι που το αισθάνεται κάποιος στο σκοτάδι
μα δεν το βλέπει στο φως της ημέρας
*
Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη
Τα κλαδιά είναι ρίζες μες στον αέρα
*
Οι ανώνυμες ημέρες έχουν αφήσει το άγγιγμά τους απάνω στην καρδιά μου
σαν το μούσκλο στον κορμό του γέρικου δέντρου
*
Οι άνθρωποι πάνε μέσα στο πολυτάραχο πλήθος
για να πλήξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής
*
Κουβαλώ στον ανθισμένο κόσμο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια
*
Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά
Το λουλούδι γίνεται καρπός όταν η αγάπη του φτάνει στη λατρεία
*
Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν
και στοχάζομαι πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος
*
Η μεγάλη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει
κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη
*
Ο μεγάλος περπατεί με τον μικρό χωρίς κανένα φόβο
ο μέτριος κρατιέται μακριά
*
Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας στο χέρι σου το αναμμένο λυχνάρι της οδύνης
μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό σου
και να δω πόσο είσαι ευλογημένη από το Θεό
*
Το χαμόγελό σου ήταν τα λουλούδια από το δικό σου κήπο
τα λόγια σου ήταν το ψιθύρισμα του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου ήταν η γυναίκα που ξέραμε όλοι
*
Ο Θεός αγαπά τα λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο από τα μεγάλα του αστέρια
*
Ότι είναι πολύ καλό
δεν έρχεται μόνο του
Στον ερχομό του το συνοδεύει το σύνολο
*
Η καρδιά μου σήμερα
νοσταλγεί να φτάσει στη μοναδική ευτυχισμένη ώρα
μέσα από τη θάλασσα των καιρών
*
Φοβισμένοι στοχασμοί, μη με φοβάστε εμένα
είμαι ποιητής

*Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, μετάφραση Κ. Καρθαίου, εκδ. Αδελφών Κωνσταντινίδη, Θεσ/νίκη 1969)

Δεν υπάρχουν σχόλια: